VahitBOZ

Depremden 10 sene sonra anılarım.

Yazan Vahtxx Tarih 17 Ocak 2010 saat 22:43 pm

17 ağustos depremi anılarım 

Depremden 10 sene sonra Yine bir akşam anılarım geldi aklıma yine duygulandım yine duygularımı yazmak istedim ve yine depremi anlatıyorum size 16 ağustos akşamıydı bahçede annem babam bahçemizde toprağın üzerine bir battaniye sererek oturduğumuzu hatırlıyorum gök kırmızıydı o gece bir şeyler anlatmak istiyor gibiydi benimde dikkatimi çekmişti o kırmızılık ve hiç aklımdan çıkmıyor güneyden görünen o kırmızılık.

O gece her zamanki gibi huzurluyduk babannemde bizim bahçeye gelmişti taze olan çayımızı içiyor ben çok isteyipde yeni kavuştuğum köpeğimle oynuyordum saat 7 civarları şehir yine güzeldi mahallemiz güzeldi her zamanki gibi dolunay blokları cıvıl cıvıl bisiklet yarışları yapılıyor top oynanıyor yaşça büyük olanlarda toplaşmış biryere muhappet ediyorlar.Bilmiyorlar ki gece yarısı yıkılacak hayatları !

Ve küçük olduğumdan yaşça ablamya yatıyordum ya ben ilk defa tek başıma yatmanın sevinciyle erken yattım tek başıma yatağıma artık benimde bir yatağım var diyerek sevinerek. saat 9 suları…Yatmışım uykuya dalmışım tabi güzelce sevinçle…

Ve saat 03:02′ye kadar herşey normaldi uykuya dalmışım yatıyorum sabahın olmasını bekliyorum çünkü sabah olunca yine arkadaşlarımla top oynuyacağımı sanıyorum.

Hiç unutmam o ilk anı birden bir uğultu koptu sanki biri çığlık atıyordu uzaktan biri çığlık atıyordu ve ses sana çok yakındı ve dipden bir uğultu kopmuştu artık sarsılıyordu heryer sallanıyordu heryer ne olduğunu bilmiyorsun ama iyi birşey olmadığını biliyorsun evde bağırış seslerini duyuyorsun gözünü açtığında karanlıkta birşey göremiyorsun ama birşeyler kırılıyor birşeyler yere düşüyor salondan cam kırık sesleri geliyor öteki odada duvar yıkılyıor yan ev çöküyor sesi geliyor hepsinin…

Ve ablam o sarsıntıyla beni almıştı kucağına çıkardı salona verdi babamın kucağına hiç unutmam o anı. Babamın kucağında gözlerimi açmıştım ve evin salonunda raflardan düşen camları ve annemin yeni yaptığı konservelerin düştüğünü kırıldığını görüyorum. Evin kapısı açılmıyordu ev yamulmuştu çünki. Ama allahın takdiridirki kapı yerinden söküldü ve fırladı sokağa nasıl olduğunu o kapı nasıl söküldü kimse çözemedi. Ve beni babam bahçemizde incir ağacının yanına oturtulmuştum ne olduğunu anlamadan.. Sonra babam abimlere ve anneme bakmak için geri döndü geri döndüğünde eve deprem bitmişti ve herkesin sağ olduğunu anladık evde ne olduğunu anlamaya çalışyıorduk ama babam deprem oldu diyordu ve bizim evin yanında olan evlerin hepsi yıkılmıştı babannemin evide dahil. Babam anne anne diye bağırıyordu evin yanına belki bir umut bir ses gelse bin umutcasına ve aile içinde yaralanma harici birşey olmadığından yaralı bir şekilde babam ve sağolsun mahalleden birkaç kişi babannemi ve amcamı 2 katlı evin 1. katından kurtarmaya çalışyıorduk sabaha karşı hava hafif hafif aydınlanmaya başladığında amcamı çıkarmıştık sağ selamet ama babanneme ulaştığımızda yaşamını yitirmişti o artık yoktu babannem ölmüştü… Ve bahçede yatırmıştık cenazemizi defnetmek üzere…

Deprem sabahı olmuştu hava aydınlandı heryer aydınlıktı koca bir gece zaman geçmeyen bir gece bitmişti heryeri görebiliyorduk bizim eve baktığımda ev değil bir yıkıntı görüyordum yan eve baktığımdada öteki eve baktığımdada…

Ayağımızda terlik yok çünkü meydanda terlikte yok yalın ayak dolaşıyorduk ayaklarımıza taşlar batsada… Mahalleye gitmek istiyorum evdekiler götürmuyor mahalleye girilmiyor diyor bizim evin karşısındaki 3 katlı kuran kursu binası derler oraya bakıyorum çatısından bir bir kiremitler düşüyor sanki o düştükçe ağlıyor bina şahit olduklarına

Ve akıllarda tek soru şimdi ne yapacağız yaşamımızı nasıl düzene sokacağız belki erken bu sorular için ama babam düşünüyordu bunları hissediyordum. İlk gecelerde amcamlar biz sokakta yatıyorduk hava iyiydi ilk günler sonra sokakta yatarken yine bu günleri hiç unutmam yorganımızla yatarken sağnak yağış vardı ve üstümüze naylon serip yatıyorduk yağmurdan korunmak için sağnak yağış altında çünki başka çare yok ev yok baraka yok…

Ve çadır yapmıştık birkaçtane artık yağmurlarda daha rahattık naylon da değil çadırın altında yatıyorduk çnki babam ve annem uğraşarak bize bir çadır yapmıştı.. Ufacık bir çadırda 5,6 kişi yattığımız bile oldu duşarda sağnak yağmur içeride akrabalarla sıkış tepiş uyumak denirse uyumak…

Yaşam dert dert yaşam olmuştu artık bizim için iyi günler hiç geriye gelmiyecek bu şehir artık düzelmiyecekti evin önünden geçen yol bile artık arabaları taşıyamıyordu üstünde çöküvermişti heryerden kaldırımlar da yayılmıştı yollara…

Ama biz ağlıyamıyrduk bile çünkü okadar çok şey vardıki önümüzde ağlamaya vakit bulamıyorduk yalnız babannemi gömmeye giderken ailem , kaldırıma oturup yaşadığım bu günlere ağladığımı hatırlıyorum isyan etmek istercesine ama sessizce.

Ve barakamız vardı artık yağmurda ordan burdan aksada artık ıslanmıyorduk akan yerlere kova koyup yere düşmesini engelliyorduk suyun….

Ve yıllarca barakada yıllarca oturacağımı kim söylerdiki daha 1 seneden daha az bir süre öncesinde evimizde uyurken şimdi barakada yatıyordum ama herşeye rağmen gülerek.

Ve ev yapmamız gerekiyordu artık depremden senelerce sonra yapmaya başladık tabiki senelerce uğraştık ev yaparken… Şimdi sakaryada merkezde yağcılarda o evde yatıyor ve her sabah eskileri hatırlayarak uyanıyorum!

Mehmet vahit BOZ

Share on Facebook